Mijn laatste weekjes Nepal
Lieve allemaal,
Mijn laatste verhaal van dit avontuur. Morgenavond vlieg ik dan om 23.30 naar Honkong. Daar zal ik een hele dag moeten wachten totdat ik naar huis kan. Ik vlieg om 00.15 en kom op 8 juli om 06.30 aan op Schiphol. Ja niet echt hele relaxte tijden dat wordt vrees ik 2 dagen niet slapen.
De afgelopen weken is er niet veel spannends gebeurt. Wat wel interessant was dat ik samen met Pemba (social worker Marinka home) en Shishanna mee mocht naar de kinderpsychiater. Dit meisje vertoonde ander gedrag dan de meeste kinderen in het kindertehuis en haar gemoedstoestand schommelde extreem op een dag. Loes en ik was dit beide opgevallen dus besloten we het aan te kaarten bij onze supervisor Elisabeth. Een hele toffe vrouw uit Belgie die hier woont en 3 kinderen van Marinka home onder haar hoede heeft, erg knap! Maargoed in overleg met de staff en Lies Vink is er een afspraak gemaakt bij de psychiater. Dit gaat dan heerlijk op z'n Nepalees! Bij de instelling werden we van het kastje naar de muur gestuurd met telkens de mededeling dat de psychiater er zo aankomt. Na 45 minuten verder was er nog steeds niemand te bekennen. Na nogmaals naar de receptie te zijn gegaan kwam deze man half rennend naar boven. Het was wel jammer want ik mocht niet mee naar binnen met Shishanna, ik was eigenlijk wel benieuwd hoe zo'n gesprek dan zal verlopen. Maar het was wel weer fascinerend om te zien hoe het er aan toe gaat in een praktijk. De uitslag van de test zou binnen een week opgehaald kunnen worden. Inmiddels zijn we 2 weken verder en nog steeds geen nieuws....
Afgelopen dinsdag 3 juli had ik mijn laatste werkdag in Marinka home. Ik had cake besteld en alle kinderen hadden dansjes geoefend, dit was super leuk!! Het was een feestelijk afscheid. De staff deed bij mij een sjaal om, dit is een Boeddhistisch ritueel om afscheid van iemand te nemen. Ik kreeg ook een fantastisch boekje met foto's, tekeningen en briefjes van de kinderen. En dan komt het moment dat je echt afscheid moet nemen, dit was nog best wel heftig. Kinderen die je dan een dikke knuffel geven met tranen in hun ogen. Shishanna die je dan aankijkt met betraande ogen en zegt: ' Didi, wie gaat er nu met mij een ijsje eten?'. Jaaa... wat zeg je daarop... heel sneu.
Dit land heeft een prachtige natuur wat heel veelzijdig is, lieve en vriendelijke mensen. Zo heeft elk land wel wat bijzonders achtergelaten. Ik zal het missen maar ik kijk er toch ook wel heel erg naar uit om weer naar huis te gaan. Azie heeft de helft van mijn haar ingenomen en 4 maanden lang luizen gegeven. Het water is zo vies hier dat ik hele erge haaruitval heb gekregen. Wat betreft de luizen laten ze zich door niks uit de weg slaan. Geen enkel product helpt want binnen no-time zijn ze weer terug. Ik heb me er maar aan overgegeven...
Bedankt voor alle leuke berichtjes op m'n blog! Ik heb het met veel plezier gelezen!
Ik ga nu nog even genieten van mijn laatste portie Dhal bath, het hysterische verkeer en het prachtige uitzicht op de bergen!
Liefs uit Nepal!
Verrassend Nepal....
Nameste!
Poehh weer heel wat beleefd de afgelopen weken.... Nepal blijft me verrassen! Om te beginnen bij onze nieuwe vriend. Na me werk ging ik naar huis en bij het openen van de kamerdeur zag ik wat vaags vanuit mijn linkeroog. De eerste gedachte dat door me heen ging was 'ow dat is Loes', maar toen ik me omdraaide zag ik gewoon een super grote baviaan in onze keuken!! Ik schrok me kapot!! Het ergste was nog dat de baviaan de hele keuken op z'n kop had gezet. Overal kapotte eieren, aangegeten eten en het toppunt was dat hij met z'n vieze billen in onze pan met rijst zat! Dan probeer je zo'n beest weg te jagen maar hij blijft gewoon rustig zitten, geen beweging in te krijgen. Uiteindelijk maar naar de staff gegaan en hun kwamen de baviaan wegjagen met een grote stok. We zijn nu als de dood dat hij weer binnen komt vallen. Alle ramen dicht doen is ook geen optie, want anders word het een sauna! De moesson had namelijk al lang moeten beginnen en is ruim een maand te laat. Het is super heet en de droog vochtigheid is erg hoog waardoor het onwijs broeierig wordt. Ook de nepalezen hebben er last van. De muggen zijn ook elke avond weer een strijd. Ze zijn werkelijk immuum geworden voor Deet en zelfs van de locale producten trekken ze weinig van aan. Dat zijn dan soms slapeloze nachten om de muggen uit te roeien.
De weg die ik elke dag afleg naar Marinka home is langs een vuilnisbelt waar ik dan ook geregeld groepjes kinderen zie rond hangen opzoek naar eten, wat erg naar is om te zien. Ook met de gedachte dat veel kinderen van Marinka home daar gevonden zijn. Zo zag ik laatst een jonge man daar zitten, naar mijn idee met een verstandelijke beperking. Hij kon niet praten en communiceerde doormiddel van geluid. Ik probeerde contact met hem te maken, bood hem wat drinken aan en ging naast hem zitten. Hij nam het drinken aan maar of er echt contact was, nee.... Deze jongen was wel bekend bij de kleine winkeltjes in de straat en ik wilde wel wat meer over hem te weten komen dus ging ik wat rondvragen. Dan is het toch heel bizar hoe ze deze jongen omschrijven. Ze doen er vrij nonchalant over en zeggen dan dat hij toch 'mad' is en ik me er niet druk om moet maken. Als ik dan vraag of er ook speciale opvanghuizen zijn voor mensen met een beperking word er raar naar me gekeken en zeggen ze dat dat niet bestaat. De volgende dagen ging ik opzoek naar de jongen maar nergens meer te bekennen. In Marinka home heb ik meer contact met de kleine kinderen. De grotere, die ook wel dik aan het puberen zijn, proberen je dan toch uit te testen maar het andere moment komen ze dan toch naast je zitten om gezellig te kletsen. In het kindertehuis word ik trouwens Daphne Didi genoemd, wat grote zus betekent. Wel grappig want in India werd ik dan aunty genoemd en hier Didi. De kinderen hebben bijna allemaal ouders en de staff probeert ook het contact tussen de kinderen en de ouders te onderhouden. In sommige gevallen ligt het wel wat ingewikkeld. Het alcoholisme is hier in Nepal een groot probleem waardoor er in sommige gezinnen ook sprake is van geweld. Onlangs hadden we een meeting met de staff, Loes en ik. Dit gaat dan heerlijk op z'n Nepalees! Binnen 10 minuten was het afgerond en Loes kon eigenlijk meteen beginnen in Tiom-Laura home, dit is het andere kindertehuis. We hadden wel al begrepen dat ze wat extra hulp konden gebruiken in Tiom-Laura en Loes wilde dit wel doen, maar dat het al zo snel ging hadden we niet verwacht. Dus nu werken we allebei apart. Wat wel leuk is, is dat we nu twee dagen samen vrij zijn! In Marinka home heb ik de kinderen het kaartspel 'pesten' geleerd, nou ze vinden het helemaal geweldig en ze kunnen zich er uren mee vermaken! Gister had ik waterballonnen mee genomen en ik dacht is wel leuk om daar een spel mee te doen. Binnen 5 minuten waren alle waterballonnen op en was iedereen doorweekt hahah, super grappig!
Ik moet zeggen dat ik me inmiddels wel helemaal ingeburgerd voel in Nepal. Ik word zelfs aangezien als een Nepalese, haha. Ze beginnen nog net niet hele verhalen in het Nepalees tegen me te vertellen. Zodra de zon opkomt begint het buiten te leven en rond een uur of 9 's avonds is het uitgestorven. Mijn dagen beginnen hier dus erg vroeg en ik lig dan al rond 9pm in bed. Maar ook omdat er in Bouddha niet veel te beleven valt. Tijdens de Bandha, wat nu gelukkig over is, was het zelfs onveilig om na 9pm op de straat te zijn want dan kon de politie actief zijn. De grondwet is nu weer uitgesteld na midden november. Het is ongelofelijk de regering hier. Ze kunnen het telkens niet eens worden over de grondwet waardoor ze de datum maar elk jaar verschuiven. Dit zorgt onderling de bevolking voor veel ophef.
Sinds kort doe ik ook aan pilates wat super leuk is! Gister zijn Loes en ik dan uitgeweest samen met onze pilatesteacher, Nina. We gingen naar Thamel, dit is het uitgaansgebied van Kathmandu waar ook alle backpackers elkaar kunnen ontmoeten. Het Nepaleze uitgaansleven is overigens hysterisch! We begonnen in een Mexicaanse bar waar ze heerlijke cocktails hadden, daarna naar een lounge bar en we zijn geeindigt in een Nepaleze discotheek, super grappig! Dan dans je op Hindi muziek of nummers wat hier helemaal nieuw is, terwijl dat bij ons al jaren geleden bekent was. In het guesthouse kunnen we ook het EK volgen. Zo zaten we afgelopen week de eerste wedstrijd van Nederland te kijken in een van de kamer van de staff. Gezellig met wat Nederlanders op kussens op de grond met een biertje en chips erbij! Toch nog het Nederlandse sfeertje uit de kroeg=)
Liefs
Bezoek uit Nederland
Lieve allemaal,
9 mei kreeg ik bezoek uit Nederland, Mischa kwam me voor 10 dagen opzoeken. Ik hoefde deze periode ook niet te werken in het Marinka home dus hebben we samen door Nepal kunnen rondtrekken, wat super was!! De eerste dag heb ik Mischa het Marinka home laten zien en met de staff en kinderen kennis laten maken. De volgende dag zijn we naar de Pashupatinath geweest. Dit is de lijkverbranding waar overledenen eerst worden ingewikkeld in gekleurde doeken en dan gecremeerd worden. De overblijfselen komen terecht in de Bagmati. Dit is een heilige rivier wat uitmond in de Ganges rivier. Het is wel bijzonder om te zien wat er allemaal gebeurt in deze rivier, want naast het cremeren spelen ook kinderen in de rivier en lopen er koeien rond, dat is toch wel fascinerend om te zien. De volgende dag was het de planning om naar Patan te gaan, maar vanwege de Bandha (politieke protesten) reed het openbaar vervoer niet. Ze raadde het ons ook af om een taxi te pakken want dit kan erg gevaarlijk zijn vanwege de stenen die gegooid worden naar de taxi's die wel rijden. Dit risico wilden we niet nemen en zijn toen naar een klooster gewandeld. Dit klooster waar monikken wonen ligt boven op een berg en het mooie van deze tocht was dat je na 10 minuten lopen geen touristen meer zag en terecht kwam op het platteland. Onderweg hadden we twee kinderen ontmoet die ons begeleiden naar het klooster dit ging dwars door de rijstvelden heen. Naar drie uur omhoog te hebben geklauterd en aangekomen te zijn bij het klooster bleek het gewoon gesloten te zijn! De bezoekerstijd was voorbij....De volgende ochtend om 7.30am de bus gepakt richting Pokhara wat 200 km ten westen van Kathmandu ligt. Om Pokhara te kunnen verkennen hadden we een mountainbike gehuurd. De eigenaresse van het guesthouse waar we verbleven adviseerde ons om naar Devi's fall te gaan, dit was volgens haar het hoogte punt van de stad. Dus wij daar naar toe, nou het was echt hilarisch want er was geen waterval te bekennen, het leek eerder op een fontein! De laatste twee dagen in Pokhara zijn we naar de Sarangkot gelopen dit ligt op een hoogte van 1592 meter. Overdag was het onwijs heet en bijna niet te doen om 6 uur te lopen naar de berg. Op de Sarangkot verbleven we in een heel basic guesthouse wat opzich prima was totdat ik de muizen rond zag dartelen.... De volgende ochtend 5am opgestaan voor de zonsopkomst op de Sarangkot, dit was absoluut de moeite waard en het uitzicht vanaf de top was prachtig! Daarna via de andere kant de berg afgelopen en liep je langs kleine dorpjes, erg mooi! Vervolgens de local bus terug gepakt naar Pokhara. Dit was een gezellige rit in een propvolle bus met super harde hindi muziek op waarbij de mensen rustig op je schoot gaan zitten, haha een busreis om niet snel te vergeten! De laatste 2 dagen van de reis zijn we naar Chitwan Nationalpark geweest. Omdat het af en toe een race tegen de klok was omdat je eigenlijk zo veel mogelijk wilt doen in eigenlijk een beperkt aantal dagen hadden we in Pokhara alles al geboekt voor Chitwan. Nou dit hadden we geweten want het leek af en toe wel een schoolreisje haha. We hadden een super strak programma en je werd al om 6am gewekt. Maar hierdoor hebben we wel onwijs veel kunnen doen en zien! We zijn naar een traditionele dansvoorstelling geweest, op olifant safari wat heel gaaf was, want je kon heel dicht bij de dieren in de jungle komen. Nog een kanotocht op de rivier en niet te vergeten de bird watching om jawel 6 uur 's ochtends en dan telkens te laat zijn om er 1 te kunnen zien haha. 19mei moesten we weer afscheid nemen en heb ik Mischa naar het vliegveld gebracht.
Sindsdien ben ik weer vijf dagen in de week aan het werk en wissel ik de diensten af met Loes, de andere vrijwilligerster op Marinka home waarmee ik ook het appartement deel. Het klikt super goed en het is fijn om activiteiten samen te kunnen plannen. De kinderen in Marinka home zijn erg bijzonder en krijg steeds meer contact met ze. Afgelopen maandag waren de kinderen vrij, weer vanwege de Bandha, en gingen we met de hele groep naar het zwembad, dit was super leuk! Maar eind van de dag ben je toch wel gebroken want ze willen allemaal aandacht en hangen aan je en dan moet je vooruit zwemmen, haha niet te doen dus. Als de kinderen op school zijn help ik Ramesh (de kok die doofstom is) met het snijden van de groenten en schillen van de aardappels. Het team bestaat verder uit Pemba de social worker, Temba de manager en Bimila en Sabita die zich bezig houden met het huishouden. Vandaag heb ik met de staff pannekoeken gegeten =)
De laatste paar weken is het wel erg onrustig in de stad vanwege de grondwet die wordt herschreven en er worden nieuwe politieke partijen gevormd, hierdoor zijn er veel protesten gaande in de stad en zie je veel militaire en politie rond lopen. Dit sfeer is daardoor erg gespannen en kom ik eigenlijk liever niet buiten de Stupa. Ze zeggen dat eind deze maand er meer duidelijkheid komt. Dit is dan even afwachten...
Liefs!
Annapurna trekking
Namaste!
Afgelopen week hadden Rene en ik dan de Poonhill trek gedaan. We hadden besloten om zonder gids de bergtoppen te beklimmen. We hadden verschillende mensen gesproken die zeiden dat het zo'n toeristische route was dat je het ook makkelijk met een kaart kon doen. Een gedetaileerde kaart aangeschaft van het Annapurna gebied en samen met de hostel eigenaar de route uitgestippeld. De planning was om er 5 dagen over te doen. Nog permits en TIMS geregeld bij een toeristen bureau, want zonder deze papieren kom je het gebied niet in.
Dinsdag 24 april waren we dan van start gegaan. De trekking begon bij het plaatsje Nayapull. Ons streven was om die dag aan te komen bij het plaatsje Ulleri, maar vanaf Tikhedhungga moest je 3000 stijlen treden omhoog klauteren, wat het zwaarste stuk zou zijn. Maar we dachten we gaan er gewoon voor! Nou, dit was zeker heel heftig en om het allemaal nog een stukje lastiger te maken begon het onderweg ook nog eens keihard te onweren en te regen en zoek dan nog maar eens een schuilplek.... Na ruim 1,5 uur na boven te hebben geklauterd kwamen we aan bij Ulleri. We verbleven in een teahouse waar we een piepklein kamertje hadden maar wel met uizicht op de sneeuwtoppen, dit was prachtig! Deze dag hadden we 1000 meter gestegen.
Dag 2 was een stuk relaxter om te wandelen want we hoefden maar weinig te stijgen. Na 5 uur wandelen kwamen we aan bij Ghorepani, dit is het dorpje wat het dichtst bij de Poonhill ligt. De volgende ochtend moesten we namelijk al om 4 uur 's ochtends beginnen met wandelen om de zonsopkomst op de Poonhill te kunnen bewonderen.
Dag 3 begon al om 3.30 am. Na me dik te hebben ingepakt vertrokken we met onze zaklamp naar de Poonhill. Het was onwijs stijl en ontzettend koud maar na een uur naar boven te hebben gewandelt hadden we het eindpunt bereikt. Boven lag tegen het vriespunt aan en dan zit je met z'n alle op een bankje gefocust te kijken naar de bergtoppen totdat de zon opkomt, dit had ook wel wat! De Poonhill ligt op 3210 meter hoogte. Het uitzicht was prachtig en rond 7 am waren we weer beneden aangekomen. Na een stevig ontbijt vertrokken we richting het plaatsje Tadapani. Deze tocht was prachtig om te wandelen want het landschap veranderde steeds. Dan loop je tussen de bergen wat daarna weer overgaat in bossen tussen prachtige rotsen en watervallen.
Dag 4 vond ik het zwaarst van de hele trekking dit kwam denk ik ook omdat ik onwijs spierpijn had gekregen in mijn benen waardoor het dalen erg lastig werd. Onderweg kwam ik een Nepali tegen en die zag dat ik zo aan het worstelen was om beneden te komen dat hij me zijn wandelstok gaf haha, dat was wel erg lief! Deze wandelstok was echt mijn redding om het volgende dorpje te bereiken! Deze dag hadden we 9 uur gelopen en 1410 meter gedaalt. We kwamen pas om 6.30 aan in het dorpje Sgauli Bajar, je kon me opvegen!
Dag 5 hoefden we maar een kleine afstand af te leggen om weer bij Nayapull aan te komen. Vanaf daar de taxi gepakt naar Pokhara. Maandag 30 april vertrokken we 's ochtends met de bus weer terug naar Kathmandu. Als je geluk hebt doet de bus er 6 uur over, maar wij kwamen pas na 8 uur in de bus te hebben gezeten weer aan in Kathmandu.
Inmiddels verblijf ik in het Valleyguesthouse in Boudha waar ik in het Marinka Children Home vrijwilligerswerk doe. Gister had ik mijn eerste dag. In het huis wonen 35 kinderen die van de straat komen en die door Lies Vink zijn opgevangen (oprichtiger van het project). Ik draai of een dagdienst van 7.30am -2pm of een avonddienst van 2pm -7.30 pm. Er hangt een gezellige sfeer in het huis en ik help voornamelijk met de kinderen naar school brengen, huiswerkbegeleiding en de begeleiding ondersteunen met het klaar maken van de avondmaaltijd. Er is nu ook een dansdocent uit Amsterdam die een dansproject met de kinderen doet. 5 mei komt een andere Nederlandse vrijwilliger waarmee ik op de zelfde groep sta en het appartement deel. Het guesthouse waar ik verblijf is ook super gezellig en ben omringt door veel Nederlanders. Voortaan ben ik bereikbaar op een Nepalees nummer:
00977 981 911 5225
Dit is het project waar ik vrijwilligerswerk doe:
www.straatkinderenvankathmandu.nl
Liefs uit Nepal
Na 20 uur wachten aangekomen op Kathmandu..
Lieve allemaal,
Het was me toch eenavontuur om aan te kunnen komen in Nepal, maar gister was ik dan na 20 uur wachten op het vliegveld in India aangekomen in Katmandu. Er gaat nog een heel verhaal aan vooraf...
Woensdag 18 april was dan mijn laatste dag op het project. Ik moet zeggen het was toch best wel gek om het te verlaten. De begeleider van Kutty Pappas (unit waar de kinderen verblijven met een verstandelijke/ lichamelijke beperking) had me uitgenodigd om mee te eten op de groep. Het was een super leuke dag en ze had heerlijk gekookt! Maar dan is het moment aangebroken dat je afscheid moet nemen van de volunteers en de kinderen. Sommige kinderen werden verdrietig bij mijn vertrek waardoor ik ook wat traantjes moest laten... Afscheid genomen van Pappa en de rest van de begeleiding op het project en richting het guesthouse gegaanom proberen te slapen.
Donderdag 19 april zou ik mijn vlucht om 8am hebben om vervolgens eerst naar Delhi te vliegen en vanaf daar naar Kathmandu.Ik wilde wel graag vroeg vertrekken want in India weet je maar nooit of je vast komt te zitten, je kan maar beter op alles voorbereid zijn.Ikhad met de manager afgesproken dat ik om 4.30 am opgehaald zou worden om naar het vliegveld te vertrekken. Eerst zei de manager dat ik ook makkelijk een uurtje van te voren kon aankomen. Ik kreeg meteen een flashback van het vliegveld op Sydney (mies dat wil je niet nog een 2e keer meemaken he
Maar na 2 dagen niet geslapen te hebben ( je kon me opvegen) was ik dan gisterochtend aangekomen in Kathmandu. Ik werd door rene van het vliegveldopgehaald en we verblijven nu in een guesthouse wat net even buiten de ring van Kathmandu ligt. Het is een super gezellig hostel! Saritha, de eigenaar van het hostel kookt voor alle gasten en dan eet je gezamenlijk op kussentjes op de grond, hoe leuk is dat!! Morgen vertrekken we met de bus naar Pokhara en het plan is om vanaf daar een trekking in het Annapurna gebied te doen.
Liefs!
Mahabalipuram
Vanakkam!
Allereerst bedankt voor alle lieve en leuke berichtjes op m'n blog!
Afgelopen weekend was ik dan naar Mahabalipuram geweest, het plaatsje wat ten zuiden van Chennai ligt. Ik was even vergeten hoe het is om weer in een toeristische plek te zijn, maar dat beeld werd weer snel bijgespijkerd toen ik rond aan het wandelen was en je aan alle kanten word aangesproken of je binnen in hun winkel wilt kijken. Om Mahabalipuram te bereiken moest ik eerst vanaf Thiruverkadu naar Koyambedu, dit is het grootste busstation van Azië. Nou, het was gigantisch! Je moest eerst door een grote hal heen lopen en bereikte dan de andere kant van het terrein. Dit was overladen met bussen en heel veel mensen. Ik ging netjes alle bordjes langs wat boven de bussen hingen, totdat ik eindelijk het bordje met ‘Mahabalipuram' had gevonden. Wilde ik de bus instappen werd mij vertelt dat deze bus helemaal niet naar Mahabalipuram gaat. De man vertelde mij dat de bussen willekeurig ergens gaan parkeren, kortom de borden hangen daar voor de sier....
Na 2 uur in de bus te hebben gezeten was ik in het plaatsje aangekomen en een guesthouse gevonden waar ik de komendetwee nachten zou verblijven. Het zag er netjes uit en had een prima kamer met fan, maar niets is minder waar... Die nacht heb ik geen oog dicht kunnen doen omdat de stroom continue uitviel waardoor de fan het ook voor gezien hield. Het was een sauna dus midden in de nacht maar buiten op een krukje zitten wachten totdat de stroom het weer deed. Ik had bijna overwogen om buiten te slapen... De volgende ochtend gelijk weg gegaan en een ander guesthouse gezocht met een fan die wel werkte. Ik had namelijk begrepen dat sommige hostels een andere stroom aansluiting hebben waardoor de fan het gewoon blijft doen ondanks dat de stroom in het dorp is uitgevallen. Die kamers zijn erg schaars maar jawel ik had er een gevonden! Later die middag alle tempels en grotten bewonderd die in en rondom het plaatsje liggen. Een jongen die in het guesthouse werkt wilde mij wel rondleiden op de motor. Hij sprak ook nog Engels en gaf bij elke tempel een uitleg. Jammer genoeg kon ik midden op de dag niet veel doen want bij elke stap die ik zette brak het zweet me al uit! Het is inmiddels 38 graden en het liefst ontwijk je dan de warmte buiten.
Op het project ben ik inmiddels gewent geraakt aan het dagelijkse programma en kan nu zelfs het lied meezingen waarmee ze de dag openen. Totaal geen idee waar het over gaat maar het klinkt wel leuk
Naast de psychiatrische vrouwengroep ben ik ook twee dagen op de school van het project geweest. Dit was erg bijzonder. Er zitten meer dan 1000 kinderen op de school en elke ochtend is het ritueel dat alle kinderen zich in de binnenplaats verzamelen om te gaan bidden. Dit was heel fascinerend om te zien. Vervolgens gaan enkele kinderen een verhaal vertellen voor de groep. In de ochtend mocht ik een lesje geven. Ik stond voor de klas van groep 3 en 4. Het leek me wel leuk om ze wat Nederlandse woorden te leren en zelfs de leraressen deden fanatiek mee! Natuurlijk mocht het liedje en de dans pasjes van ‘hoofd, schouders, knie en teen' niet ontbreken! De kinderen en de leraressen vonden dit fantastisch! Ik genoot er ook van! De andere dag op de school stond in het teken van ‘graduation'. De kinderen van de kindergarden zouden deze fase afsluiten om naar het volgende schooljaar te gaan. Hier in India wordt daar veel aandacht aan besteed en sluiten dit dan ook feestelijk af. Alle kinderen werden gehezen in pakjes met zwarte hoedjes, wat je meestal alleen draagt als je bent afgestudeerd. Het zag er super schattig uit!
Ik ben nog een klein weekje werkzaam op het project en vlieg dan 19 april naar Nepal. Daar word ik opgehaald door René, hij is een oud studiegenoot van de SPH. Het plan is dan om samen twee weken door Nepal te trekken. 1 mei begin ik op het project in Kathmandu.
Liefs uit India
Yoga class
Lieve allemaal,
Vorige week liet ik bij de manager van het project vallen dat ik wel een yogacursus van een dag of misschien twee dagen wilden volgen. In zijn enthousiasme heeft hij Gita (werknemer van de headoffice) ingelicht die op de hoogte is van alle yogacursussen in de stad. Toen ik haar had ontmoet vertelde ze me dat ze wel een leuke cursus wist en voordat ik het door had, had ze me ingeschreven voor yoga class van jawel… 7 DAGEN! Ik dacht oeii dat is wel lang!! Ik heb de ‘Living well course’ gevolgt van ‘The art of living’. Dit is een wereldwijde organisatie wat ook in Amsterdam word gegeven.
Dag in dag uit moest ik ruim twee uur afleggen om de cursus te bereiken. Het is namelijk in Chennai, maar aangezien het een onwijs grote stad is kost het nogal wat tijd. Ik nam de overvolle bus richting de stad en moest daarna de riksja pakken. Dan had ik geluk als ik bij de vierde poging een riksja chauffeur had gevonden die Engels sprak en die de locatie wist te vinden. De riksja’s hebben een toeter voor bij hun raam. Maar dit is niet een gewone toeter, maar een knijptoeter die je als klein kind op je fiets had. Het hilarische ervan is dat ze in de toeter knijpen om aan te geven dat ze eraan komen… maarja, niemand die je hoort aangezien het verkeer super chaotisch is! Dan maar hopen op goed geluk…Onderweg zie je veel arme mensen bedelen op straat of dan staat er opeens iemand naast als je in de riksja zit, je schrikt je dood! Het is allemaal wel erg sneu om te zien en kan het dan soms ook niet laten om wat eten weg te geven.
De yoga class duurde van 09.30 tot 13.30. We begonnen de les met verschillende yoga oefeningen die we wel 20 keer herhaalde, op een gegeven moment kon ik het allemaal dromen! Vervolgens moesten we verschillende ademhalingsoefeningen doen en mediteren en daarbij ook allemaal geluiden maken (wat niet echt mijn ding is). Ik kwam er achter dat het nog niet zo simpel is en raakte meestal afgeleid door alle chaos buiten op straat. We sloten de cursus af met het bereiden van een salade. In de groep zat een wat oudere dame die echt alles van me wilde weten. Soms leek het wel een interview want ze schreef alles op wat ik zei, haha! Ze vertelde dat ze hier graag een boek over wilde schrijven, ik vond het nogal grappig! Het is hier blijkbaar niet erg gewoonlijk om alleen te reizen en ze was erg nieuwsgierig wat mij naar India bracht. Op de cursus heb ik ook een andere vrouw ontmoet die me graag een weekend heel Chennai wil laten zien met alle hoogte punten van de stad. Nadat de cursus was afgelopen was er meestal iemand uit de groep die me naar de bus bracht. Zo was het een keer dat een man me op de scooter bracht. En ook hij ging gewoon kriskras door het verkeer, soms keek ik ook maar niet wat er om me heen gebeurde! Vervolgens zag ik mijn bus die ik moest hebben naar Thiruverkadu, maar de bus reed al een beetje weg dus dit ging vervolgens allemaal op de Indiaanse manier. De man zei dat ik vlug moest afstappen en al rennend sprong ik de bus in...
Op het project heb ik inmiddels mijn draai gevonden. In de ochtend ben ik op de groep met psychiatrische vrouwen en doe mee met de activiteiten zoals stoelendans of een balspel. Dit gaat trouwens allemaal wel sloom. De vrouwen zijn erg passief en het is opvallend dat ze niet graag hoeven te winnen met een spel. Zo laten ze bijvoorbeeld iemand voor gaan om op de stoel te zitten of geven de bal weg. Om 12.30 help ik met de lunch en ga dan zelf ook eten op het project. Ik heb dan pauze tot 15.00 uur want iedereen slaapt in de middag. Daarna ga ik naar “Kutty Pappa’s”, dit is het huis waar de kinderen verblijven. Op de begane grond is een groep voor spastische kinderen en op de verdiepingen daar boven verblijven kinderen die een verstandelijke beperking hebben. Ik vind dat daar altijd een gezellig sfeer hangt en als ze me zien aankomen roept iedereen “Daphanty”. Jaaa.. naast aunty is mijn naam nu ook vervangen voor Daphanty, omdat mijn naam lastig is om uit te spreken. Meestal word ik op een stoel neergezet en krijg allemaal eten en drinken. Vervolgens ga ik met de kinderen naar de speeltuin op het terrein of wandel met de kinderen die in een rolstoel zitten.
Het project voorziet mij ook van avondeten dit bestaat meestal uit chapati’s of dosa’s (dit zijn soort van roti pannekoekjes) met een vegetarisch soepje of chutney. Maar het Indiaanse eten is nogal pittig en overal zit masala in, waar ik achter ben gekomen dat mijn lichaam niet goed trekt. Zo had ik een buikgriep te pakken en daarbij ook nog koorts. Maar na een antibiotica kuur en wat andere medicijnen knapte ik al snel op. Wat trouwens ook een gewoonte hier is, is dat de bevolking voor “ja” hun hoofd heen en weer schudt. Dit is een gebaar wat je dan ook snel overneemt. Overigens zie je hier nergens toeristen zelfs in de stad zijn ze me nog niet opgevallen. Ik heb besloten om een weekend naar het plaatsje Mahabalipuram te gaan. Dit is een plek aan de kust wat wel toeristisch is en waar mooie tempels en grotten zijn.
Liefs!
Week 1 Udavum Karangal
Lieve allemaal,
Inmiddels ben ik ruim een week werkzaam op het project 'Udavum Karangal', dit betekent in het Nederlands 'helpende handen'. India is werkelijk waar hysterisch! Overal waar je kijkt zie je mensen en niet te vergeten de koeien die hier overal rond lopen. Maar toch bevalt dat wereldje me wel en geniet ik van elke dag. Op 6 maart had ik dan afscheid genomen van Michelle en na drie vluchten achter de rug te hebben kwam ik ‘s avonds laat aan in Chennai. Deze stad ligt in het zuid-oosten van India dicht bij de kust. Ik werd opgehaald door een vrijwilliger van het project en gebracht naar het guesthouse in het plaatsje Thiruverkadu. Daar werd ik ontvangen door een Nederlands echtpaar die helaas nog maar twee dagen zouden verblijven. Het huis is heel basic en de elektriciteit valt er wel dagelijks uit. Tevens kan het tekort aan water ook een probleem zijn. Zo sta je onder de douche en heb je opeens geen water meer. Dan moet je een knop indrukken zodat het water weer wordt opgepompt. Het is af en toe wel even improviseren maar alles went op den duur...
De volgende dag heeft het Nederlands echtpaar me wegwijs gemaakt op het project en heb ik onwijs veel mensen ontmoet waar ik nu al de naam van ben vergeten.... Ook zijn er nog drie Nederlandse studenten, weliswaar van dezelfde school waar ik ook heb gestudeerd, hoe klein is dit wereldje toch! (Helaas zijn ze vandaag ook vertrokken). S' middags hebben we met de Nederlanders geluncht in het dorpje Thiruverkadu. Op het eerste gezicht zou je niet zeggen dat het een restaurant is of dat je daar überhaupt wat kan eten. Maar in dit eettentje heb ik dan mijn eerste Indiaanse maaltijd gegeten en het was verrukkelijk! Je bent omringd door alleen maar locals en het eten word geserveerd op een bananenblad. Je eet hier overigens met je handen en dan wel met je rechterhand, want je linkerhand staat voor onreinheid. Na de lunch heb ik de oprichter van het project ontmoet. Iedereen noemt hem hier 'pappa'. Het is ook een soort van beleefdheidsvorm dus neem ik dat ook maar over, best wel gek om het tegen een wildvreemde man te zeggen...
In een week heb ik al zo veel gedaan en gezien, waardoor het voelt alsof ik er al weken ben. Ik heb afgesproken dat ik vijf dagen op het project werk en als ik wil kan ik in de weekenden ook langs komen. Ik woon ongeveer vijf minuten lopen van het project wat best wel fijn is. Ik sta op de groep met 100 psychiatrische vrouwen en veelal hebben ook een verstandelijke beperking. Het communiceren is erg lastig met de vrouwen, want zij spreken geen Engels en ik geen Tamil, waardoor je een beetje met je handen en voeten moet uitleggen wat je bedoelt. Op de groep hebben ze een vast schema wat eigenlijk elke dag word herhaald. Ze beginnen om 09.30 en eindigen om 16.00 uur. 'S Ochtends beginnen ze met ochtendgymnastiek, bidden, liederen zingen en een spel. Na de lunch slapen ze tot 15.00 uur en beginnen dan weer met een spel en sluiten af met een gebed. Wat ik nu voornamelijk doe is observeren en mee doen met de vaste activiteiten. De komende weken mag ik ook zelf een activiteit inbrengen op de groep. Wat trouwens super leuk is, is dat alle vrouwen en kinderen op de anderen groepen me allemaal aunty noemen! Je word hier wel erg betrokken bij het project.
Afgelopen zaterdag was ik met de Nederlandse meiden naar Chennai geweest. Ik moest de bus pakken vanaf Thiruverkadu waar ik verblijf naar Vanagaram waar hun appartement is. De busreis was me al een heel avontuur! Ik was de enige toerist in de bus en de bus vertrekt pas als die helemaal vol is. Nou, de mensen zaten zowat op mijn schoot en aan de buitenkant hangen ook nog allemaal mensen. Dan is het ook nog de kunst om uit de bus te komen want het is zo vol dat je er gewoon door heen moet wurmen! Vanaf Vanagaram met de meiden de riksja gepakt naar Chennai. Nou, de chauffeurs zijn kampioen in bumper kleven en rijden gewoon kriskras over de weg! We zijn naar het strand geweest en naar een shoppingmal waar ik geslaagd ben voor een Salwa. Dit is een Indiaanse tuniek met een wijde broek en een sjaal. Ze zijn hier erg traditioneel en op het project word wel verwacht dat je een sjaal draagt over je t-shirt. Wat overigens super warm is aangezien het hier elke dag boven de 30 graden is het de komende maanden alleen maar warmer wordt.
Het adres van het project:
Shanti Vanam, a unit of Udavum Karangal
93, Car Street, Thiruverkadu,
Chennai- 600 077.
Wie het leuk vind om te lezen hoe de organisatie in elkaar steekt kan je een kijkje nemen op de website: http://www.helpendehandenindia.nl/
Liefs van mij