Lieve allemaal,

Mijn laatste verhaal van dit avontuur. Morgenavond vlieg ik dan om 23.30 naar Honkong. Daar zal ik een hele dag moeten wachten totdat ik naar huis kan. Ik vlieg om 00.15 en kom op 8 juli om 06.30 aan op Schiphol. Ja niet echt hele relaxte tijden dat wordt vrees ik 2 dagen niet slapen.

De afgelopen weken is er niet veel spannends gebeurt. Wat wel interessant was dat ik samen met Pemba (social worker Marinka home) en Shishanna mee mocht naar de kinderpsychiater. Dit meisje vertoonde ander gedrag dan de meeste kinderen in het kindertehuis en haar gemoedstoestand schommelde extreem op een dag. Loes en ik was dit beide opgevallen dus besloten we het aan te kaarten bij onze supervisor Elisabeth. Een hele toffe vrouw uit Belgie die hier woont en 3 kinderen van Marinka home onder haar hoede heeft, erg knap! Maargoed in overleg met de staff en Lies Vink is er een afspraak gemaakt bij de psychiater. Dit gaat dan heerlijk op z'n Nepalees! Bij de instelling werden we van het kastje naar de muur gestuurd met telkens de mededeling dat de psychiater er zo aankomt. Na 45 minuten verder was er nog steeds niemand te bekennen. Na nogmaals naar de receptie te zijn gegaan kwam deze man half rennend naar boven. Het was wel jammer want ik mocht niet mee naar binnen met Shishanna, ik was eigenlijk wel benieuwd hoe zo'n gesprek dan zal verlopen. Maar het was wel weer fascinerend om te zien hoe het er aan toe gaat in een praktijk. De uitslag van de test zou binnen een week opgehaald kunnen worden. Inmiddels zijn we 2 weken verder en nog steeds geen nieuws....

Afgelopen dinsdag 3 juli had ik mijn laatste werkdag in Marinka home. Ik had cake besteld en alle kinderen hadden dansjes geoefend, dit was super leuk!! Het was een feestelijk afscheid. De staff deed bij mij een sjaal om, dit is een Boeddhistisch ritueel om afscheid van iemand te nemen. Ik kreeg ook een fantastisch boekje met foto's, tekeningen en briefjes van de kinderen. En dan komt het moment dat je echt afscheid moet nemen, dit was nog best wel heftig. Kinderen die je dan een dikke knuffel geven met tranen in hun ogen. Shishanna die je dan aankijkt met betraande ogen en zegt: ' Didi, wie gaat er nu met mij een ijsje eten?'. Jaaa... wat zeg je daarop... heel sneu.

Dit land heeft een prachtige natuur wat heel veelzijdig is, lieve en vriendelijke mensen. Zo heeft elk land wel wat bijzonders achtergelaten. Ik zal het missen maar ik kijk er toch ook wel heel erg naar uit om weer naar huis te gaan. Azie heeft de helft van mijn haar ingenomen en 4 maanden lang luizen gegeven. Het water is zo vies hier dat ik hele erge haaruitval heb gekregen. Wat betreft de luizen laten ze zich door niks uit de weg slaan. Geen enkel product helpt want binnen no-time zijn ze weer terug. Ik heb me er maar aan overgegeven...

Bedankt voor alle leuke berichtjes op m'n blog! Ik heb het met veel plezier gelezen!
Ik ga nu nog even genieten van mijn laatste portie Dhal bath, het hysterische verkeer en het prachtige uitzicht op de bergen!

Liefs uit Nepal!