Vanakkam!

Allereerst bedankt voor alle lieve en leuke berichtjes op m'n blog!

Afgelopen weekend was ik dan naar Mahabalipuram geweest, het plaatsje wat ten zuiden van Chennai ligt. Ik was even vergeten hoe het is om weer in een toeristische plek te zijn, maar dat beeld werd weer snel bijgespijkerd toen ik rond aan het wandelen was en je aan alle kanten word aangesproken of je binnen in hun winkel wilt kijken. Om Mahabalipuram te bereiken moest ik eerst vanaf Thiruverkadu naar Koyambedu, dit is het grootste busstation van Azië. Nou, het was gigantisch! Je moest eerst door een grote hal heen lopen en bereikte dan de andere kant van het terrein. Dit was overladen met bussen en heel veel mensen. Ik ging netjes alle bordjes langs wat boven de bussen hingen, totdat ik eindelijk het bordje met ‘Mahabalipuram' had gevonden. Wilde ik de bus instappen werd mij vertelt dat deze bus helemaal niet naar Mahabalipuram gaat. De man vertelde mij dat de bussen willekeurig ergens gaan parkeren, kortom de borden hangen daar voor de sier....

Na 2 uur in de bus te hebben gezeten was ik in het plaatsje aangekomen en een guesthouse gevonden waar ik de komendetwee nachten zou verblijven. Het zag er netjes uit en had een prima kamer met fan, maar niets is minder waar... Die nacht heb ik geen oog dicht kunnen doen omdat de stroom continue uitviel waardoor de fan het ook voor gezien hield. Het was een sauna dus midden in de nacht maar buiten op een krukje zitten wachten totdat de stroom het weer deed. Ik had bijna overwogen om buiten te slapen... De volgende ochtend gelijk weg gegaan en een ander guesthouse gezocht met een fan die wel werkte. Ik had namelijk begrepen dat sommige hostels een andere stroom aansluiting hebben waardoor de fan het gewoon blijft doen ondanks dat de stroom in het dorp is uitgevallen. Die kamers zijn erg schaars maar jawel ik had er een gevonden! Later die middag alle tempels en grotten bewonderd die in en rondom het plaatsje liggen. Een jongen die in het guesthouse werkt wilde mij wel rondleiden op de motor. Hij sprak ook nog Engels en gaf bij elke tempel een uitleg. Jammer genoeg kon ik midden op de dag niet veel doen want bij elke stap die ik zette brak het zweet me al uit! Het is inmiddels 38 graden en het liefst ontwijk je dan de warmte buiten.

Op het project ben ik inmiddels gewent geraakt aan het dagelijkse programma en kan nu zelfs het lied meezingen waarmee ze de dag openen. Totaal geen idee waar het over gaat maar het klinkt wel leuk

. Het is lastig om de vrouwen wat anders aan te bieden wat afwijkt van hun programma, wel heb ik een schilderactiviteit met ze kunnen doen. Door de weken heen krijg ik meer contact met de vrouwen en komen ze me ook opzoeken. Ondanks dat je niet de zelfde taal spreekt krijg je toch een soort van band. Een vrouw op de groep was vroeger een danseres geweest en heeft mij een traditionele Indiaanse dans geleerd. Nou, deze vrouw op haar oude dag danste mij er gewoon uit, haha! Alle vrouwen op de groep knijpen graag in mijn wang, maar niet zo zachtjes ook! Dit is een vorm hier om te laten blijken dat ze iemand aardig vinden. Dan knijpen ze in je wang en geven vervolgens een kus op hun vingers. Dan is er een man op het project die mij elke ochtend een wortel of een stukje cocusnoot geeft. Op een dag liet hij mij een folder zien met een foto waarop een man staat die vastgeketend is. Ik kon uit zijn verhaal ophalen dat hij de man op de foto was. Hij heeft 15 jaar vast geketend gezeten omdat hij psychotisch was. Onbegrijpelijk dat mensen dit kunnen doen!

Naast de psychiatrische vrouwengroep ben ik ook twee dagen op de school van het project geweest. Dit was erg bijzonder. Er zitten meer dan 1000 kinderen op de school en elke ochtend is het ritueel dat alle kinderen zich in de binnenplaats verzamelen om te gaan bidden. Dit was heel fascinerend om te zien. Vervolgens gaan enkele kinderen een verhaal vertellen voor de groep. In de ochtend mocht ik een lesje geven. Ik stond voor de klas van groep 3 en 4. Het leek me wel leuk om ze wat Nederlandse woorden te leren en zelfs de leraressen deden fanatiek mee! Natuurlijk mocht het liedje en de dans pasjes van ‘hoofd, schouders, knie en teen' niet ontbreken! De kinderen en de leraressen vonden dit fantastisch! Ik genoot er ook van! De andere dag op de school stond in het teken van ‘graduation'. De kinderen van de kindergarden zouden deze fase afsluiten om naar het volgende schooljaar te gaan. Hier in India wordt daar veel aandacht aan besteed en sluiten dit dan ook feestelijk af. Alle kinderen werden gehezen in pakjes met zwarte hoedjes, wat je meestal alleen draagt als je bent afgestudeerd. Het zag er super schattig uit!

Ik ben nog een klein weekje werkzaam op het project en vlieg dan 19 april naar Nepal. Daar word ik opgehaald door René, hij is een oud studiegenoot van de SPH. Het plan is dan om samen twee weken door Nepal te trekken. 1 mei begin ik op het project in Kathmandu.

Liefs uit India