Nameste!

Poehh weer heel wat beleefd de afgelopen weken.... Nepal blijft me verrassen! Om te beginnen bij onze nieuwe vriend. Na me werk ging ik naar huis en bij het openen van de kamerdeur zag ik wat vaags vanuit mijn linkeroog. De eerste gedachte dat door me heen ging was 'ow dat is Loes', maar toen ik me omdraaide zag ik gewoon een super grote baviaan in onze keuken!! Ik schrok me kapot!! Het ergste was nog dat de baviaan de hele keuken op z'n kop had gezet. Overal kapotte eieren, aangegeten eten en het toppunt was dat hij met z'n vieze billen in onze pan met rijst zat! Dan probeer je zo'n beest weg te jagen maar hij blijft gewoon rustig zitten, geen beweging in te krijgen. Uiteindelijk maar naar de staff gegaan en hun kwamen de baviaan wegjagen met een grote stok. We zijn nu als de dood dat hij weer binnen komt vallen. Alle ramen dicht doen is ook geen optie, want anders word het een sauna! De moesson had namelijk al lang moeten beginnen en is ruim een maand te laat. Het is super heet en de droog vochtigheid is erg hoog waardoor het onwijs broeierig wordt. Ook de nepalezen hebben er last van. De muggen zijn ook elke avond weer een strijd. Ze zijn werkelijk immuum geworden voor Deet en zelfs van de locale producten trekken ze weinig van aan. Dat zijn dan soms slapeloze nachten om de muggen uit te roeien.

De weg die ik elke dag afleg naar Marinka home is langs een vuilnisbelt waar ik dan ook geregeld groepjes kinderen zie rond hangen opzoek naar eten, wat erg naar is om te zien. Ook met de gedachte dat veel kinderen van Marinka home daar gevonden zijn. Zo zag ik laatst een jonge man daar zitten, naar mijn idee met een verstandelijke beperking. Hij kon niet praten en communiceerde doormiddel van geluid. Ik probeerde contact met hem te maken, bood hem wat drinken aan en ging naast hem zitten. Hij nam het drinken aan maar of er echt contact was, nee.... Deze jongen was wel bekend bij de kleine winkeltjes in de straat en ik wilde wel wat meer over hem te weten komen dus ging ik wat rondvragen. Dan is het toch heel bizar hoe ze deze jongen omschrijven. Ze doen er vrij nonchalant over en zeggen dan dat hij toch 'mad' is en ik me er niet druk om moet maken. Als ik dan vraag of er ook speciale opvanghuizen zijn voor mensen met een beperking word er raar naar me gekeken en zeggen ze dat dat niet bestaat. De volgende dagen ging ik opzoek naar de jongen maar nergens meer te bekennen. In Marinka home heb ik meer contact met de kleine kinderen. De grotere, die ook wel dik aan het puberen zijn, proberen je dan toch uit te testen maar het andere moment komen ze dan toch naast je zitten om gezellig te kletsen. In het kindertehuis word ik trouwens Daphne Didi genoemd, wat grote zus betekent. Wel grappig want in India werd ik dan aunty genoemd en hier Didi. De kinderen hebben bijna allemaal ouders en de staff probeert ook het contact tussen de kinderen en de ouders te onderhouden. In sommige gevallen ligt het wel wat ingewikkeld. Het alcoholisme is hier in Nepal een groot probleem waardoor er in sommige gezinnen ook sprake is van geweld. Onlangs hadden we een meeting met de staff, Loes en ik. Dit gaat dan heerlijk op z'n Nepalees! Binnen 10 minuten was het afgerond en Loes kon eigenlijk meteen beginnen in Tiom-Laura home, dit is het andere kindertehuis. We hadden wel al begrepen dat ze wat extra hulp konden gebruiken in Tiom-Laura en Loes wilde dit wel doen, maar dat het al zo snel ging hadden we niet verwacht. Dus nu werken we allebei apart. Wat wel leuk is, is dat we nu twee dagen samen vrij zijn! In Marinka home heb ik de kinderen het kaartspel 'pesten' geleerd, nou ze vinden het helemaal geweldig en ze kunnen zich er uren mee vermaken! Gister had ik waterballonnen mee genomen en ik dacht is wel leuk om daar een spel mee te doen. Binnen 5 minuten waren alle waterballonnen op en was iedereen doorweekt hahah, super grappig!

Ik moet zeggen dat ik me inmiddels wel helemaal ingeburgerd voel in Nepal. Ik word zelfs aangezien als een Nepalese, haha. Ze beginnen nog net niet hele verhalen in het Nepalees tegen me te vertellen. Zodra de zon opkomt begint het buiten te leven en rond een uur of 9 's avonds is het uitgestorven. Mijn dagen beginnen hier dus erg vroeg en ik lig dan al rond 9pm in bed. Maar ook omdat er in Bouddha niet veel te beleven valt. Tijdens de Bandha, wat nu gelukkig over is, was het zelfs onveilig om na 9pm op de straat te zijn want dan kon de politie actief zijn. De grondwet is nu weer uitgesteld na midden november. Het is ongelofelijk de regering hier. Ze kunnen het telkens niet eens worden over de grondwet waardoor ze de datum maar elk jaar verschuiven. Dit zorgt onderling de bevolking voor veel ophef.

Sinds kort doe ik ook aan pilates wat super leuk is! Gister zijn Loes en ik dan uitgeweest samen met onze pilatesteacher, Nina. We gingen naar Thamel, dit is het uitgaansgebied van Kathmandu waar ook alle backpackers elkaar kunnen ontmoeten. Het Nepaleze uitgaansleven is overigens hysterisch! We begonnen in een Mexicaanse bar waar ze heerlijke cocktails hadden, daarna naar een lounge bar en we zijn geeindigt in een Nepaleze discotheek, super grappig! Dan dans je op Hindi muziek of nummers wat hier helemaal nieuw is, terwijl dat bij ons al jaren geleden bekent was. In het guesthouse kunnen we ook het EK volgen. Zo zaten we afgelopen week de eerste wedstrijd van Nederland te kijken in een van de kamer van de staff. Gezellig met wat Nederlanders op kussens op de grond met een biertje en chips erbij! Toch nog het Nederlandse sfeertje uit de kroeg=)

Liefs