Lieve allemaal,

Inmiddels ben ik ruim een week werkzaam op het project 'Udavum Karangal', dit betekent in het Nederlands 'helpende handen'. India is werkelijk waar hysterisch! Overal waar je kijkt zie je mensen en niet te vergeten de koeien die hier overal rond lopen. Maar toch bevalt dat wereldje me wel en geniet ik van elke dag. Op 6 maart had ik dan afscheid genomen van Michelle en na drie vluchten achter de rug te hebben kwam ik ‘s avonds laat aan in Chennai. Deze stad ligt in het zuid-oosten van India dicht bij de kust. Ik werd opgehaald door een vrijwilliger van het project en gebracht naar het guesthouse in het plaatsje Thiruverkadu. Daar werd ik ontvangen door een Nederlands echtpaar die helaas nog maar twee dagen zouden verblijven. Het huis is heel basic en de elektriciteit valt er wel dagelijks uit. Tevens kan het tekort aan water ook een probleem zijn. Zo sta je onder de douche en heb je opeens geen water meer. Dan moet je een knop indrukken zodat het water weer wordt opgepompt. Het is af en toe wel even improviseren maar alles went op den duur...

De volgende dag heeft het Nederlands echtpaar me wegwijs gemaakt op het project en heb ik onwijs veel mensen ontmoet waar ik nu al de naam van ben vergeten.... Ook zijn er nog drie Nederlandse studenten, weliswaar van dezelfde school waar ik ook heb gestudeerd, hoe klein is dit wereldje toch! (Helaas zijn ze vandaag ook vertrokken). S' middags hebben we met de Nederlanders geluncht in het dorpje Thiruverkadu. Op het eerste gezicht zou je niet zeggen dat het een restaurant is of dat je daar überhaupt wat kan eten. Maar in dit eettentje heb ik dan mijn eerste Indiaanse maaltijd gegeten en het was verrukkelijk! Je bent omringd door alleen maar locals en het eten word geserveerd op een bananenblad. Je eet hier overigens met je handen en dan wel met je rechterhand, want je linkerhand staat voor onreinheid. Na de lunch heb ik de oprichter van het project ontmoet. Iedereen noemt hem hier 'pappa'. Het is ook een soort van beleefdheidsvorm dus neem ik dat ook maar over, best wel gek om het tegen een wildvreemde man te zeggen...

In een week heb ik al zo veel gedaan en gezien, waardoor het voelt alsof ik er al weken ben. Ik heb afgesproken dat ik vijf dagen op het project werk en als ik wil kan ik in de weekenden ook langs komen. Ik woon ongeveer vijf minuten lopen van het project wat best wel fijn is. Ik sta op de groep met 100 psychiatrische vrouwen en veelal hebben ook een verstandelijke beperking. Het communiceren is erg lastig met de vrouwen, want zij spreken geen Engels en ik geen Tamil, waardoor je een beetje met je handen en voeten moet uitleggen wat je bedoelt. Op de groep hebben ze een vast schema wat eigenlijk elke dag word herhaald. Ze beginnen om 09.30 en eindigen om 16.00 uur. 'S Ochtends beginnen ze met ochtendgymnastiek, bidden, liederen zingen en een spel. Na de lunch slapen ze tot 15.00 uur en beginnen dan weer met een spel en sluiten af met een gebed. Wat ik nu voornamelijk doe is observeren en mee doen met de vaste activiteiten. De komende weken mag ik ook zelf een activiteit inbrengen op de groep. Wat trouwens super leuk is, is dat alle vrouwen en kinderen op de anderen groepen me allemaal aunty noemen! Je word hier wel erg betrokken bij het project.

Afgelopen zaterdag was ik met de Nederlandse meiden naar Chennai geweest. Ik moest de bus pakken vanaf Thiruverkadu waar ik verblijf naar Vanagaram waar hun appartement is. De busreis was me al een heel avontuur! Ik was de enige toerist in de bus en de bus vertrekt pas als die helemaal vol is. Nou, de mensen zaten zowat op mijn schoot en aan de buitenkant hangen ook nog allemaal mensen. Dan is het ook nog de kunst om uit de bus te komen want het is zo vol dat je er gewoon door heen moet wurmen! Vanaf Vanagaram met de meiden de riksja gepakt naar Chennai. Nou, de chauffeurs zijn kampioen in bumper kleven en rijden gewoon kriskras over de weg! We zijn naar het strand geweest en naar een shoppingmal waar ik geslaagd ben voor een Salwa. Dit is een Indiaanse tuniek met een wijde broek en een sjaal. Ze zijn hier erg traditioneel en op het project word wel verwacht dat je een sjaal draagt over je t-shirt. Wat overigens super warm is aangezien het hier elke dag boven de 30 graden is het de komende maanden alleen maar warmer wordt.

Het adres van het project:
Shanti Vanam, a unit of Udavum Karangal
93, Car Street, Thiruverkadu,
Chennai- 600 077.

Wie het leuk vind om te lezen hoe de organisatie in elkaar steekt kan je een kijkje nemen op de website: http://www.helpendehandenindia.nl/

Liefs van mij