Lieve allemaal,

Vorige week liet ik bij de manager van het project vallen dat ik wel een yogacursus van een dag of misschien twee dagen wilden volgen. In zijn enthousiasme heeft hij Gita (werknemer van de headoffice) ingelicht die op de hoogte is van alle yogacursussen in de stad. Toen ik haar had ontmoet vertelde ze me dat ze wel een leuke cursus wist en voordat ik het door had, had ze me ingeschreven voor yoga class van jawel… 7 DAGEN! Ik dacht oeii dat is wel lang!! Ik heb de ‘Living well course’ gevolgt van ‘The art of living’. Dit is een wereldwijde organisatie wat ook in Amsterdam word gegeven.

Dag in dag uit moest ik ruim twee uur afleggen om de cursus te bereiken. Het is namelijk in Chennai, maar aangezien het een onwijs grote stad is kost het nogal wat tijd. Ik nam de overvolle bus richting de stad en moest daarna de riksja pakken. Dan had ik geluk als ik bij de vierde poging een riksja chauffeur had gevonden die Engels sprak en die de locatie wist te vinden. De riksja’s hebben een toeter voor bij hun raam. Maar dit is niet een gewone toeter, maar een knijptoeter die je als klein kind op je fiets had. Het hilarische ervan is dat ze in de toeter knijpen om aan te geven dat ze eraan komen… maarja, niemand die je hoort aangezien het verkeer super chaotisch is! Dan maar hopen op goed geluk…Onderweg zie je veel arme mensen bedelen op straat of dan staat er opeens iemand naast als je in de riksja zit, je schrikt je dood! Het is allemaal wel erg sneu om te zien en kan het dan soms ook niet laten om wat eten weg te geven.

De yoga class duurde van 09.30 tot 13.30. We begonnen de les met verschillende yoga oefeningen die we wel 20 keer herhaalde, op een gegeven moment kon ik het allemaal dromen! Vervolgens moesten we verschillende ademhalingsoefeningen doen en mediteren en daarbij ook allemaal geluiden maken (wat niet echt mijn ding is). Ik kwam er achter dat het nog niet zo simpel is en raakte meestal afgeleid door alle chaos buiten op straat. We sloten de cursus af met het bereiden van een salade. In de groep zat een wat oudere dame die echt alles van me wilde weten. Soms leek het wel een interview want ze schreef alles op wat ik zei, haha! Ze vertelde dat ze hier graag een boek over wilde schrijven, ik vond het nogal grappig! Het is hier blijkbaar niet erg gewoonlijk om alleen te reizen en ze was erg nieuwsgierig wat mij naar India bracht. Op de cursus heb ik ook een andere vrouw ontmoet die me graag een weekend heel Chennai wil laten zien met alle hoogte punten van de stad. Nadat de cursus was afgelopen was er meestal iemand uit de groep die me naar de bus bracht. Zo was het een keer dat een man me op de scooter bracht. En ook hij ging gewoon kriskras door het verkeer, soms keek ik ook maar niet wat er om me heen gebeurde! Vervolgens zag ik mijn bus die ik moest hebben naar Thiruverkadu, maar de bus reed al een beetje weg dus dit ging vervolgens allemaal op de Indiaanse manier. De man zei dat ik vlug moest afstappen en al rennend sprong ik de bus in...

Op het project heb ik inmiddels mijn draai gevonden. In de ochtend ben ik op de groep met psychiatrische vrouwen en doe mee met de activiteiten zoals stoelendans of een balspel. Dit gaat trouwens allemaal wel sloom. De vrouwen zijn erg passief en het is opvallend dat ze niet graag hoeven te winnen met een spel. Zo laten ze bijvoorbeeld iemand voor gaan om op de stoel te zitten of geven de bal weg. Om 12.30 help ik met de lunch en ga dan zelf ook eten op het project. Ik heb dan pauze tot 15.00 uur want iedereen slaapt in de middag. Daarna ga ik naar “Kutty Pappa’s”, dit is het huis waar de kinderen verblijven. Op de begane grond is een groep voor spastische kinderen en op de verdiepingen daar boven verblijven kinderen die een verstandelijke beperking hebben. Ik vind dat daar altijd een gezellig sfeer hangt en als ze me zien aankomen roept iedereen “Daphanty”. Jaaa.. naast aunty is mijn naam nu ook vervangen voor Daphanty, omdat mijn naam lastig is om uit te spreken. Meestal word ik op een stoel neergezet en krijg allemaal eten en drinken. Vervolgens ga ik met de kinderen naar de speeltuin op het terrein of wandel met de kinderen die in een rolstoel zitten.

Het project voorziet mij ook van avondeten dit bestaat meestal uit chapati’s of dosa’s (dit zijn soort van roti pannekoekjes) met een vegetarisch soepje of chutney. Maar het Indiaanse eten is nogal pittig en overal zit masala in, waar ik achter ben gekomen dat mijn lichaam niet goed trekt. Zo had ik een buikgriep te pakken en daarbij ook nog koorts. Maar na een antibiotica kuur en wat andere medicijnen knapte ik al snel op. Wat trouwens ook een gewoonte hier is, is dat de bevolking voor “ja” hun hoofd heen en weer schudt. Dit is een gebaar wat je dan ook snel overneemt. Overigens zie je hier nergens toeristen zelfs in de stad zijn ze me nog niet opgevallen. Ik heb besloten om een weekend naar het plaatsje Mahabalipuram te gaan. Dit is een plek aan de kust wat wel toeristisch is en waar mooie tempels en grotten zijn.

Liefs!